ΕΝΑ ΣΚΗΝΟΘΕΤΙΚΟ ΔΡΩΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΝΔΕΣΜΟ ΖΑΓΟΡΙΣΙΩΝ

ΔΙΕΣΧΙΣΕ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ

 

Λίγο πιο μακριά από την παράδοση

 

Πώς ξεχωρίζει ένα δρώμενο από μια απλή παράσταση; Που σταματάει ο ερασιτεχνισμός και ξεκινάει το επάγγελμα; Πόσοι πολιτιστικοί σύλλογοι ανά την Ελλάδα (δε μιλάμε μόνο για τα Γιάννενα) κάνουν αυτό που αποτολμά με όλες τις συνέπειες ο Πολιτιστικός Σύνδεσμος Ζαγορισίων.

Το περασμένο Σάββατο το βράδυ, δόθηκε (ή τουλάχιστον έγινε μια προσπάθεια να δοθεί) μια απάντηση για κάθε μια ερώτηση από τις προαναφερόμενες. Ο Πολιτιστικός Σύνδεσμος Ζαγορισίων παρουσίασε την Τρίτη θεματική ενότητα παραστάσεων του, κάνοντας μια μικρή έκπληξη: Η «Αγάπη και ο Έρωτας» όπως είναι ο τίτλος, ξεκινούσαν από το Ζαγόρι μεν, αλλά έφταναν μέχρι την άλλη όχθη του Αιγαίου, περνώντας από Μακεδονία και Θράκη. Αυτή τη φορά, το σκηνικό, θεματικά, χορευτικά και μουσικά δε σταμάτησε στα όρια του Ζαγορίου, ούτε καν της Ηπείρου, αλλά ήταν ένα «δρώμενο» όπως έλεγε και ο τίτλος της παράστασης, με όλη τη σημασία της λέξης.

Το μεγαλεπίβολο του εγχειρήματος δημιούργησε αυτόματα απαιτήσεις. Έστω αν όχι για όλους όσους γέμισαν τοι Πνευματικό Κέντρο το Σάββατο το βράδυ, σίγουρα για αρκετούς ανάμεσα σε αυτούς που είτε εξεπλάγησαν βλέποντας κάτι διαφορετικό από μια απλή έκθεση παραδοσιακών φορεσιών εν χορευτική κίνηση με τη δεξιοτεχνική συνοδεία κλαρίνου, είτε «ξίνισαν» κιόλας από το γεγονός, γιατί απλώς είχαν έρθει να δουν τα παιδιά τους ή τους γνωστούς και φίλους να χορεύουν.

Οι ερασιτέχνες χορευτές όμως του συλλόγου, υπό τη σκηνοθετική  καθοδήγηση και επιμέλεια του Κωνσταντίνου Θεμελή και τη χορευτική του Κώστα Καμπέρη τα κατάφεραν. Ισορρόπησαν αρκετές φορές, αλλά τελικά τα κατάφεραν μια χαρά, με το δεδομένο του πρώτου εγχειρήματος τέτοιου βεληνεκούς. Το σκηνικό έφτιαχναν οι φωτογραφίες των ίδιων με ... «πολιτική ενδυμασία», τραβηγμένες από έναν «δικό μας», το Χρήστο Γκλίβα. Στο πλάι, η ορχήστρα με το Λάμπρο Καραφέρη στο κλαρίνο, τον Γιάννη Παπακώστα στο τραγούδι και τη μουσική διδασκαλία, καθώς και όσους «μουσικά αλλόθρησκους» συνεργάστηκαν μαζί της, εκτός από τη μουσική αρτιότητα ευτύχησαν να έχουν πολύ προσεγμένο ήχο.

Συμπέρασμα: Αν δε το προσπαθήσεις, δεν θα μάθεις αν μπορείς να το κάνεις. Ο Σύνδεσμος Ζαγορισίων είναι γνωστό ότι μπορεί να παράγει πολύ ποιοτικές εκδόσεις (το έχει κάνει ήδη δυο φορές) ψηφιακών δίσκων με πρωτότυπες ηχογραφήσεις της μουσικής παράδοσης. Τώρα, ανακάλυψε ότι μπορεί να διατυπώσει άποψη για τα δρώμενα και πέρα από τα γεωγραφικά και τεχνικά όρια του χώρου του. Την επόμενη φορά όμως, οι απαιτήσεις θα είναι πιο μεγάλες, μια και ο σύλλογος διάλεξε πλέον να είναι κάτι παραπάνω από ένα κέντρο συντήρησης παραδοσιακών στολών, εκμάθησης χορών και εκδηλώσεων πρωτοχρονιάτικης πίτας.

 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΣΑΝΤΙΚΟΣ

 

ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝ

ΤΡΙΤΗ 19 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2005

<<< επιστροφή