Τα παράλληλα

 

‘Τα παράλληλα’, η πρόσφατη παράσταση του Πολιτιστικού Συνδέσμου Ζογορίσιων, ήταν ο καλύτερος τρόπος για να υποδεχθούμε την Άνοιξη και στα πολιτιστικά δρώμενα της περιοχής.

Όσοι βρέθηκαν το απόγευμα του περασμένου Σαββάτου, 1η Απριλίου, στην αίθουσα Πυρσινέλλα του Πνευματικού Κέντρου Ιωαννίνων απόλαυσαν ένα δίωρο γεμάτο χορό, ποίηση, μουσική και τραγούδι που είχε όλα τα στοιχεία που θα μπορούσαν να κάνουν μία παράσταση να διαπρέψει σε μία απ’ τις μεγάλες εθνικές σκηνές.

Ο τίτλος, ‘Τα Παράλληλα’ είναι αρκετά ενδεικτικός για το περιεχόμενο: και οι δώδεκα ενότητες ξεκινούσαν με αφήγηση και συνεχιζόταν με ποίηση σχετική με το θέμα της κάθε ενότητας. Έπειτα ακολουθούσε χορός, πρώτα ενός δημοτικού και ύστερα κάποιου λαϊκού τραγουδιού (ή με αντίστροφη σειρά). Αφού δηλαδή η γλυκιά όσο και όμορφα ιδιότυπη φωνή του αφηγητή (Χάρης Τζωρτζάκης) μας είχε μεταφέρει στο χώρο και το χρόνο στον οποίο αναφερόταν η νέα ενότητα, συνέχιζε η Ρηνιώ Κυριαζή και με τη γεμάτη πάθος και κάλλος απαγγελία της και μας άφηνε ανοιχτή την πόρτα της συμμετοχής (μέθεξης). Το καλοδουλεμένο σύνολο των χορευτών που εμφανιζόταν τότε, φρόντιζε να περάσουμε την πόρτα αυτή.

Ουσιαστικά και αποτελεσματικά λειτουργούσε και η ορχήστρα προς αυτή την κατεύθυνση: δηλαδή, δε συνόδευε απλώς το χορό αλλά συμπρωταγωνιστούσε κρατώντας τις ισορροπίες ανάμεσα στα δρώμενα και στα ‘δι απαγγελίας’ τεκταινόμενα.

Η θεματική των ενοτήτων αρκετά ευρεία, κάλυπτε θέματα εμπνευσμένα από τον έρωτα, τα μάγια, τη νύχτα, το φεγγάρι (με την εξαίσια a cappella ερμηνεία μιας χορεύτριας) καθώς και πολλά άλλα.

Το σύνολο ορχήστρα-τραγουδιστές, άψογο σε επαγγελματισμό και εκτέλεση-ερμηνεία αντίστοιχα.

Η σκηνική επιμέλεια αρκετά λιτή ώστε να εστιάζει ο θεατής στους επί σκηνής πρωταγωνιστές ενώ η προβολή διάφορων εικόνων καθώς και των ποιημάτων στο βάθος της σκηνής λειτουργούσε ως υποκινητής όσων από τις αισθήσεις είχαν μείνει αμέτοχες ως τότε. Οι στολές των περισσοτέρων απ’τους δημοτικούς χορούς ήταν, από λαογραφικής σκοπιάς, άξιες σπουδής ενώ των λαϊκών χορών διακριτικά απλές.

Όλες οι ομάδες χορευτών παρουσιάζονταν ως άψογα καλοδουλεμένα σύνολα, και παράλληλα με τον πλήρη συγχρονισμό των κινήσεών τους ήταν ευδιάκριτη η συμμετοχή του καθενός ενώ εξέπεμπαν αυτό που δήλωσε ένας από τους χορευτές: ‘Πάνω απ’όλα το ζούσαμε κι εμείς πάνω στη σκηνή’.

Η κ. Νίκη Ζούκη έκανε μια εξαιρετικά πετυχημένη επιλογή ποιημάτων και μαζί με τα κέιμενα που η ίδια έγραψε κατάφερε να τα καταστήσει συνδετικούς κρίκους της παράστασης.

Η κοπιώδης δουλειά του μοναδικού υπεύθυνου του χορού αλλά και ολόκληρου του προγράμματος, του κ. Κώστα Καμπέρη, αξίζει ιδιαίτερης μνείας. Το κλείσιμο άλλωστε της παράστασης με τον ίδιο στο μέσο της σκηνής, περιτρυγιρισμένο από τους δεκάδες χορευτές και χορεύτριες του Συνδέσμου Ζαγορίσιων, ήταν το σφράγισμα της δικής του συμβολής σ’αυτό το υψηλής αισθητικής και ποιότητας θέαμα καθώς και η παρακαταθήκη του Συνδέσμου για το μέλλον (το μαρτυρούσαν και οι ίδιοι οι χορευτές των οποίων το ηλικιακό φάσμα κάλυπτε ηλικίες από 4 χρονών και ανέβαινε κατά αρκετές δεκαετίες).

Η μόνη παραφωνία ήταν μια μικρή μερίδα του κοινού, ιδιαίτερα προς τα πίσω καθίσματα, η οποία συνομιλούσε κατά τη διάρκεια της παράστασης, απαντούσε σε κινητά τηλέφωνα και έδιχνε αμέριμνη για τον κόπο και το μεράκι του μεγάλου αριθμού ανθρώπων που δούλευαν πάνω στη σκηνή αλλά και πίσω απ’αυτή.

 

«Νέοι Αγώνες», 8/4/2006, Σπύρος Παύλου Θεμελής

<<< επιστροφή