Για να καταλάβεις πρέπει να το δεις από πολλές μεριές. Χρειάζεται ν’ ανέβεις στις βουνοκορφές του, να σκαρφαλώσεις σ’απόκρημνες πλαγιές, ν’ αφήσεις το μάτι να πλανηθεί στην άκρη του ορίζοντα ...

     

Να περπατήσεις στους βατούς δρόμους, να γευτείς τις κρυφές χάρες της παρθένας φύσης, να σεργιανήσεις στα έρημα καλντερίμια των χωριών του, να διασχίσεις το φαράγγι του Βίκου, να χαθείς στα πεντακάθαρα νερά του  Βοϊδομάτη ...

     

Και μην πεις πως μ’ όλα αυτά τελείωσες ...

 

 

 

Το Ζαγόρι είναι μια ορεινή περιοχή της Β.Δ. Ελλάδας, στην Ήπειρο. Αποτελείται από 46 χωριά, τα ονομαστά Ζαγοροχώρια, που σχηματίζουν ένα ανεστραμμένο ισόπλευρο τρίγωνο, σπαρμένα σε μια ποικιλία οικοσυστημάτων μοναδικού κάλλους, μεγάλης οικολογικής αξίας και αξιόλογου επιστημονικού ενδιαφέροντος.

 

     

Περιοχή ορεινή και τραχιά το Ζαγόρι με υψόμετρο που κυμαίνεται από 500 έως 2500 μ. Βουνά, ποτάμια, χείμαρροι, κοιλάδες άγριες βραχώδεις και δασωμένες βουνοπλαγιές, βαθιές και απότομες χαράδρες – ξεχωρίζει ο Εθνικός Δρυμός του Βίκου με τη σπάνια χλωρίδα και πανίδα – κι ένα απέραντο πράσινο από εκτεταμένα δάση συνθέτουν το Ζαγορίσιο τοπίο.

     
     
Ένα από το ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του Ζαγορίου είναι η δόμηση και αρχιτεκτονική των κτισμάτων του. Επιβλητικές εκκλησίες, παλιά μοναστήρια, πελεκητά διδακτήρια, πολυώροφα γεροκτισμένα αρχοντικά, βρύσες, δρόμοι, καλντερίμια, πολύτοξα γεφύρια έχουν ένα ιδιαίτερο «χρώμα» και «ρυθμό». Τα πάντα είναι πετροχτισμένα με την ίδια αρχιτεκτονική, λιτά και απέριττα συνταιριασμένα απόλυτα με το φυσικό περιβάλλον. Σ’ αυτόν τον τραχύ όμορφο τόπο, οι κάτοικοί του δημιούργησαν τον «Ζαγορίσιο πολιτισμό», αποτέλεσμα της παιδείας, της κοινωνικής οργάνωσης και παράδοσης.